fbpx
E Fundit

 – Kursi i plotë i “Matematikës” me 50 orë mësimore video të regjistruara, nga 5000 LEK, ju e përfitoni për 3500 LEK! (së bashku me Testet)

Figurat Stilistike – Shpjegimi dhe llojet e tyre!

Figurat themelore stilistike :

  • Personifikimi – është ajo figurë letrare stilistike me anën e së cilës sendit ose kafshës i vishen tiparet e njeriut, gjërat pa shpirt shpirtezohën, gjërat pa ndërgjegjje ndjejnë, mendojnë dhe kryejnë veprime njerëzore. Personifikimi i të vdekurit quhet prozopopë. P.sh: “C’ke flamur që s’valon, Jam semurë e po rënkoj….”
  • Paralelizmi figurativ – është pranëvënia paralelisht e një dukurie të natyrës me një gjendje shpirtërore ose veprimi njerëzor, me qëllim që të theksohen e të shprehen gjallërisht vecoritë e jetës së njeriut. 
  • Krahasimi – është të përshkruarit, të karakterizuarit dhe të vleresuarit e një sendi, frymori a dukurie me anën e një sendi, frymori a dukurie tjetër më të njohur, me të cilën ka lidhje ngjashmërie. 
  • Simboli – është ajo figurë stilistike, që tregon një send i cili të kujton një send tjetër, që ka një fare ngjashmërie. 
  • Alegoria – është ajo figurë stilistike me anë të së cilës theksohet një mendim që nuk është shprehur drejtpërdrejtë, por duhet të nënkuptohet. 
  • Hiperbola – të zmadhuarit ose të zvogëluarit së tepërmi të cilësive dhe të veprimeve e njerëzve ose të dukurive të natyrës për të nxjerrë në pah një ide, një mendim, një cilësi, si dhe për të shprehur më me forcë qëndrimin emocional ndaj jetës që pasqyrohet. 
  • Litoda – E kundërta e hiperbolës. Zvogëlon tepër dukurinë, tiparin, veprimin apo ngjarjen. Funksioni është në varësi të kontekstit. Tek Naim Frashëri p.sh.: tregon modesti. – P.sh.: “Punë punë natë e ditë, që të shohim pakëz dritë”.
  • Similituda – Krahasim i zgjatur i cili e bën akoma më të plotë përfytyrimin. Mund të jetë një fjali tepër e gjatë ose disa fjali. – P.sh.: “Asnjeherë nuk kisha parë male të tilla. Ato i ngjanin një ankthi të rëndë, që të shtyp e të shtyp vazhdimisht e nuk të lë të zgjohesh.”
  • Shpirtezimi – I jep shpirt dickaje. Ka funksion të njëjtë me personifikimin. Pra, e bën më konkrete atë që shpirtëzohet. – P.sh: “Edhe muri degjon.”
  • Reticensa – është përdorimi i tre pikave. Funksioni i saj është të vërë në mendime lexuesin, apo të theksojë dicka. (në varësi të kontekstit).

Tropet :

  • Metafora – eshte nje fjale a nje shprehje e figureshme ecila percjell vecorite e ngjashme te nje sendi, frymori a dukurie mbi sendin, frymorin a dukurine qe emerton. 
  • Metonimia – eshte ai lloj tropi me anen e te cilit emri i nje sendi, frymori, dukurie perdoret per te emertuar nje send, frymor a dukuri tjeter, kur ndermjet tyre ka nje lidhje varsie. 
  • Sinekdoda – nje lloj tropi ne themel te se ciles qendron lidhja sasiore (pjesa per te teren dhe anasjelltas, njesi per shumsin) 
  • Ironia – eshte pohimi i dickaje per te nenkuptuar te kunderten e saj, thenja me seriozitet per te nenkuptuar talljen, perqeshjen, shprehja e dashurise per te nenkuptuar urrejtjen. 
  • Satira – Nje shkalle me lart se ironia. Ajo denoncon dhe demaskon.
  • Sarkazma – Shkalla me e larte. Denoncon, demaskon dhe godet, por ben edhe pergjithesime.
  • Epiteti – fjalet qe sherbejne per te cilesuar e karakterizuar sende, frymore, dukuri she qe kane kuptim te figurshem. 
  • Onomatopeja – Eshte figure stilistike e perseritjes. Ajo ka ne baze imitimin e zhurmave dhe te zerave te natyres, qenieve te gjalla etj. Funksioni i saj eshte qe te permiresoje tablone tek lexuesi dhe ai ta perfytyroje me mire ate qe ndodh.  – P.sh: “Nen kerkellime zinxhiresh”

Figurat e sintakses poetike :

  • Inversioni – zhvendosja e fjalës. 
  • Përsëritja – përsëritja e së njëjtës fjalë disa herë në një varg. P.sh.: “Jake, jake o dritë” (eja, eja dritë).
  • Anafora – përsëritja e së njëjtës fjalë në fillim të disa vargjeve. P.sh.: “Dritëz e jetës, dhe e motit, dhe së vërtetës, dhe gaz i Zotit”.
  • Epifora – përsëritja e së njëjtës fjalë në fund të disa vargjeve. 
  • Enumeracioni – numërimi i disa dukurive, fjalëve njëra pas tjetrës. P.sh.: “Cuka, kodra, brinja, gërxhe dhe pyje të gjelbëruar”. Prej tij lind edhe shkallëzimi, kur përsëritja shoqërohet me emocion ngjitës pse zbritës. P.sh.: “O malet e Shqipërisë e ju o lisat e gjatë, fushat e gjera me lule….” – Këtu kemi shkallëzim zbritës pasi nga malet kalojmë tek lisat, fushat, bregoret etj. 
  • Antiteza – vënia ballë për ballë e dy cilësive, dy portreteve, dy tablove, dy ideve, dy forcave shoqërore të kundërta për të theksuar e vlerësuar ato për ta bërë sa më shprehës dhe emocional rrëfimin poetik. 

Figura të intonacionit poetik : 

  • Thirrori – Shpreh ndenja të caktuara duke iu drejtuar drejtpërdrejt dickaje apo dikujt. –  P.sh.: “O vëllezër Shqiptarë”.
  • Pyetja retorike – është një ndërhyrje emocionale në formën e një pyetje që nuk kërkon përgjigje. P.sh.: Naim Frashëri thotë: “Pse s’vjen o ditë e mirë? Pse vallë nuk vjen? Gjer kur në erresirë?”
  • Pasthirrma – vecimi i dickaje për ta theksuar më tepër, duke shprehur në këtë rast një ndërhyrje emocionale në formën e një thirrori. 
  • Apostrofi – është ndërhyrje emocionale me anën e së cilës thërrasim pranë gjërat e largëta ose të afërta, të gjalla ose të vdekura, që ti bëjmë të pranishme, konkrete dhe që të ndikojmë kështu në ndjenjat dhe emocionet e të tjerëve. 

Figura të fjalorit poetik :

  • Sinonimet – fjalët me kuptim të afërt.
  • Antonimet – fjalët me kuptim të kundërt.  
  • Homonimet – fjalët e njëjta, por me kuptim të ndryshëm.
  • Arkaizmat – fjalët e vjetëruara, të dala jashtë përdorimit.
  • Neologjizmat – fjalët e reja, që krijohen për të pasuruar gjuhën dhe për ta pastruar atë nga fjalët e huaja. 
  • Krahinorizmat – fjalët karakteristike për një krahinë të caktuar. 
  • Brabarizmat – fjalët e huaja që kanë hyrë në gjuhën shqipe në periudha të ndryshme, nën presionin e pushtimeve dhe kultures së pushtuesve. 

Figura tingëllore :

  • Aliteracionet – përsëritja e zanoreve në të njëjtin varg. 
  • Asonanca – përsëritja e bashkëtingëlloreve në të njëjtin varg. 
  • Kosonancë – togje bashkëtingelloresh, të persëritura në vargje dhe strofa. 

 

Rrokja e theksuar në fund të vargut- shton dhe një rrokje shtesë. Pra, nëse vargu na del me 6 rrokje, por është i theksuar në rrokjen e fundit, ne e quajmë 7.

Vargu i shkurtër i kombinuar me vargun e gjatë- shton ritmin, tregon padurim, konstaton veprimin, etj (në varësi të kontekstit).

Numrat popullore ose supersticioze jane numrat 3, 7, 9, 12. Mund te quhet dhe numri 10. Nese shohim keto numra, atehere kemi simbolike popullore.

Fjalitë e shkurtra pyetëse- tek teksti dramatik (njëra pas tjetrës) tregojnë për tronditje të thellë dhe ankth. P.sh.: “Kur? Si? Pse?” etj.

  

Review Overview

Figurat Stilistike:

User Rating: 4.2 ( 69 votes)

Shihni dhe

3. Valenca, Potenciali i jonizimit, Afria për elektronin dhe Elektronegativiteti – Teori, Formula dhe Ushtrime të Zgjidhura | Fizika për Maturën Shtetërore

Valenca Valencë quajmë aftësinë e një atomi për të formuar lidhje kimike me atomet e …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

12Vite.com

– Kursi i plotë i “Matematikës” me 50 orë mësimore video të regjistruara, nga 5000 LEK, ju e përfitoni për 3500 LEK për ditët e mbetura para vitit të ri shkollor! (së bashku me testet)